Oberkrimml 1984 Eén van de eerste keren dat we in Oostenrijk waren
De naam van deze blog doet vermoeden dat de blog alleen maar over het in Oostenrijk gelegen Zillertal gaat. Dat is dus niet zo. Wij zijn zeer zeker verknocht aan Oostenrijk. Het begon allemaal in de verkeringstijd toen we er al snel achter kwamen dat we allebei wel wat hadden met de bergen. We zijn toen op vakantie naar Saalbach geweest. Daarna hebben we eigenlijk altijd Oostenrijk als vakantie bestemming gehad. Met een uitstapje naar Denemarken waar we een keer in Ebeltoft en een keer op het mooie eiland Fyn vakantie hebben gehouden. Maar Oostenrijk blijft toch ons favoriete vakantie doel. Al snel ontdekten we een pareltje in het Vorarl-gebergte waar we jaren achter elkaar in het kleine plaatsje Schnifis, bij de familie Schnegg, verbleven. Ook hebben we een uitstapje naar het verder gelegen Kärnten, waar we in Mühldorf verbleven. Dan zijn we ook meerdere malen naar het Montafon geweest. Ook later toen ik al met dit blog begonnen was. Daarnaast hebben we ook al twee vakanties doorgebracht in het Kleinwalsertal. Maar onze favoriet is toch wel het in Tirol gelegen Zillertal. Daar zijn we al menigmaal geweest. De laatste jaren doen we het zo dat we eerst naar het Zillertal gaan en dat we er daarna nog een week aan vast plakken in een ander gebied van Oostenrijk. In de laatste gevallen was dat dus Kleinwalsertal en Montafon.
Sinds 2022 hebben we het Lechtal ontdekt. Een prachtig dal in Tirol en grenst aan het Vorarlgebergte. Het is er een stuk authentieker dan dat we gewend waren in het Zillertal. Je kunt er prachtige tochten maken die voor ons goed te doen zijn. We logeren in een appartement in een schitterend landhuis in Holzgau Villa-Alpin genaamd. Door het dal loopt, hoe kan het ook anders het riviertje de Lech die ontspringt bij de Formarinsee bij Lech en loopt door het dal tot aan Füssen. Langs de Lech is een pad uitgezet en je kunt het hele eind van begin tot eind langs de Lech lopen. Dit is de beroemde Lechweg, gewild bij vele hikers. We hebben in 2022 een begin gemaakt met deze prachtige trail en hopen dze in 2026 af te ronden. Zie het overzicht of klik op deze link.
Je kunt zo'n beetje alle wandelingen die we er maken in deze blog vinden. Met een uitgebreide beschrijving en een link naar Wikiloc en Komoot waar de wandelingen te vinden zijn. Maar we hebben ook een aantal etappe's van de Rheinsteig gelopen, daar kan je ook verslagen van lezen op deze blog. En ook onze wandelingen in Nederland worden in deze blog beschreven.
Ik ben met deze blog begonnen in 2011 toen ik een reis maakte naar Eldoret in Kenia. Ik maakte deze reis namens de Hervormde Kerk en de Zendingscommissie van Brakel. Daarna heb ik alle vakantie- en wandelverhalen die we beleefden blijven plaatsen op de blog.
Maar je kunt in deze blog ook andere gebeurtenissen vinden zoals enkele verhalen over muziekvereniging OBK uit Brakel, waarvan ik reeds meer dan 50 jaar lid ben. In 2019 werd het 100 jarig jubileumfeest gevierd. Ook hier is een item aan gewijd. Je vind een playlist van OBK in het overzicht hieronder.
Inmiddels zijn we ook begonnen met het lopen van klompenpaden. Tevens hou ik enkele blogs bij zoals een blog over het Munnikenland, dat op een steenworp afstand van hier ligt en een blog over natuurfotografie. Je vind ze in het overzicht hieronder. Je hoeft alleen maar op de link te klikken en de betreffende blog verschijnt.
We vertrekken om ongeveer 09.00 uur richting Alblasserdam, waar we tot half elf de tijd hebben om ons in te schrijven voor een wandeltocht van 10 kilometer. De locatie is snel gevonden bij VV De Alblas. Het startbureau is wat lastiger te vinden. We zien nergens borden die aangeven waar we naartoe moeten voor het startbureau. Nadat we ons eerst hebben aangemeld in de verkeerde kantine, zien we verderop nog een kantine waar we uiteindelijk het startbureau vinden. Dit had dus wat beter aangegeven kunnen worden. Dat is één minpuntje, en dan hebben we er nog één.
We hebben ons al via internet ingeschreven en melden ons bij het bureau, maar daar zit een niet erg vriendelijke man achter de tafel. Hij had er duidelijk geen zin in, terwijl wij ons als wandelaars verheugden op een mooie tocht. Verder alleen maar lof voor de organisatie.
De route loopt voor een groot gedeelte door de polder van Kinderdijk welke zo bekend is om z'n molens. Eerst wat info over dit stukje Werelderfgoed.
Geschiedenis De Molens van Kinderdijk-Elsthout kennen een lange geschiedenis. In de Middeleeuwen begon men met de bouw van waterwerken – nodig voor de afwatering van landbouwgrond en dorpen – en tot op vandaag gaat dit door. De molens werden in 1950 buiten functie gesteld, maar werken nog allemaal. Ze staan ‘reserve’ voor het geval de moderne installaties uitvallen.
Unieke kenmerken Het netwerk van negentien windmolens in Kinderdijk-Elshout laat op een indrukwekkende manier zien hoe de Nederlanders waterbeheer hebben ontwikkeld. Het gebied laat alle belangrijke onderdelen zien van deze techniek: dijken, reservoirs, pompstations, administratieve gebouwen en de 19 prachtig bewaard gebleven windmolens.
We drinken eerst een bakje koffie in de kantine en beginnen om 10.00 uur aan de wandeltocht. Deze leidt ons via de Oude Torenweg over het riviertje de Alblas richting het centrum van Alblasserdam. We komen nu vlak bij de Dam op een doorgaande weg, de Haven.
We hebben het idee dat we op een boulevard lopen. In de verte zien we de brug over de Noord. Rondom ons zien we de scheepswerven waar Alblasserdam zo bekend om is.
De route is prima bewegwijzerd. We passeren mooie panden en ook een rijtje arbeiderswoningen die vroeger bestemd waren voor het personeel van de scheepswerven.
We lopen inmiddels op een weg genaamd Cortgene. We komen langs een schitterende villa die vroeger toebehoorde aan een directeur van een machinefabriek.
We slaan rechtsaf en via de Pijlstoep komen we op een smal wandelpad dat ons steeds verder in de richting van de molens van Kinderdijk brengt.
We bevinden ons inmiddels in het dorp Kinderdijk en lopen aan de rand van het dorp. Rechts van ons zien we de beroemde molens.
Langs de sloten staan knotwilgen; Hollandser kan het bijna niet. Op een bankje hebben we een mooi uitzicht over het wijdse landschap met z’n molens.
Via een bruggetje komen we op de Molenkade. Links en rechts bevinden zich de molens. Het is echt een prachtig gezicht om Nederland zo in z’n beste vorm te zien. Voor ons beiden is dit de eerste keer dat we hier zijn. Het is erg mooi en het weer werkt ook goed mee: heerlijk wandelweer met een blauwe lucht.
We lopen de Molenkade af en komen dan op het Buitenpad. Links en rechts zijn rietkragen. Boven de rietkragen zijn de molens zichtbaar.
Het Buitenpad maakt een bocht naar rechts en even verderop, over een bruggetje, vinden we een bankje waar we ons brood kunnen eten. We zijn dan alweer een heel eind in de richting van Alblasserdam gekomen. Aan het eind van het Buitenpad gaan we over de Bruine Brug, slaan rechtsaf en komen op de Kortlandsche Kade. Na nog een laatste blik op het molenlandschap lopen we Alblasserdam weer binnen.
Het is nu niet ver meer naar de finish, waar we om 13.15 uur arriveren.
Het was een prachtige wandeling door een Nederlands stuk Werelderfgoed. Heel bijzonder. De wandeling was, op een paar kleine minpuntjes na, goed georganiseerd en de route was goed bewegwijzerd.
Merckenburgsepad vrijdag 26 december 2025 Tweede Kerstdag [voor route klik hier]
Het is vandaag prachtig weer. Ideaal om een klompenpad te lopen. We hebben een mooie wandeling uitgezocht bij Heukelum, het Merckenburgsepad. Als je bij ons met de pont over bent dan ben je in 10 minuten in Heukelum. Dus nemen we de pont van 12.00 uur, dat is de eerste pont vandaag in verband met 2e Kerstdag. Het weer is, nogmaals, prima, ongeveer 3 graden onder nul met een stevig windje dat het extra koud maakt. Dus dikke kleren aan.
Om 12.15 uur parkeren we onze auto bij het haventje van Heukelum waar het klompenpad begint. We hebben de bergschoenen al aan dus dat is makkelijk en we kunnen meteen op pad. We lopen langs de Linge die we aan de linkerhand hebben. We zien een IJsvogeltje wegschieten en even later neerdalen op een steiger. Hij blijft een moment met ons meevliegen tot hij besluit zijn heil aan de overkant van de Linge te zoeken. We lopen over een soort zomerdijk paralel met de Heidensweg en komen bij kasteel Heukelum. Dit kasteel, ook bekend als kasteel Merckenburg, is een historisch kasteel net buiten het oude vesting van Heukelum in de gemeente West Betuwe (gelegen op de grens van Gelderland en Zuid-Holland) met een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 13e eeuw.
Via de Oude Zuidelingedijk komen we bij de provenciale weg die we over steken en lopen een eindje in de richting van Asperen. We gaan rechtaf de Nieuwlandweg op en gaan in de richting van de Nieuwe Zuiderlingedijk. Daar lopen we onderlangs de dijk door een gebiedje met slootjes en knotwilligen. Daar vinden we een bankje, precies op het punt waar vroeger de Asperense molen gestaan heeft. Hier eten we onze meegebrachte broodjes op. We hebben mooi uitzicht op Heukelum. Als we weer verder gaan komen we weldra weer bij de dijk. We steken de dijk over en vervolgen het pad aan de andere kant van de dijk tot we weer bij de provinciale weg komen. Die steken we over en volgen even verder de Tiendweg. Deze volgen we ruim 2 kilometer met aan onze rechthand een brede sloot met prachtige rietpluimen. We zijn alweer een heel eind in de richting van Heukelum gelopen en komen bij de Boezemsluis van Heukelum.
De Heukelumse Boezemsluis was van groot belang voor zowel de afwatering als de inundatie van de polder Heukelum. Eerst deden molens dit werk, later nam een stoomgemaal deze taak over. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebied ingezet als onderdeel van de Hollandse Waterlinie. De boezemkade en Tiendweg fungeerden als kering en maken samen met de Linge en de resten van het gemaal deel uit van een bijzonder historisch landschap.
Als we bijna in Heukelum zijn komen we nog langs een brede plas water. Er is zelfs een strandje waar je zomers kunt zwemmen. Dan bereiken we de Appeldijk en zit de wandeling er bijna op. Links loopt de Linge en rechts passeren we de achtertuintjes van de woningen. Even later zijn we weer terug bij de auto.
In juli 2022 zijn we voor de eerste keer in het Lechtal met vakantie geweest. Alle verhalen over deze vakanties vind je natuurlijk terug op het blog. In 2022 hebben we een begin gemaakt met het lopen van de Lechweg-trail. Een prachtige 125 kilometer lange wandelroute die de rivier de Lech volgt van de bron bij de Formariensee en Oostenrijk naar de Lechfall in Füssen in Duitsland. Iedere vankantie als we in het Lechtal zijn lopen we enkele etappes van deze trail. We hebben tot nog toe 10 etappes gelopen en zijn tot Weissenbach gekomen. De laatste etappes hopen we in 2026 te lopen.
We nemen vandaag de bus van 09.50 uur naar Vorderhornbach. Daar zijn we afgelopen vrijdag gestopt na een etappe van de Lechweg.
We drinken eerst een bakje koffie bij Gasthof Rose. Daarna beginnen we aan de volgende etappe. Die loopt eigenlijk naar Weissenbach (15 km verderop) maar omdat het zo warm is denken we dat we niet verder komen dan Forchach (10 km) Eerst vullen we de flessen nog met water uit de dorpspomp. Daar vinden we een steen met een mooie tekst (zie foto). Dan gaan we op pad. Deze etappe is zo goed als vlak dus wat dat betreft is het zeer eenvoudig. Wat het vandaag moeilijk maakt is de warmte. We horen op het nieuws dat heel Europa zucht onder een hittegolf en Oostenrijk doet ook mee.
We kunnen sommige stukken in de schaduw lopen maar in de open stukken is het flink warm. We lopen hele stukken langs de Lech maar er zijn ook stukken bij dat we de Lech niet zien. Daarvoor zijn we te ver van de Lech afgedwaald. De Lech is hier ook zo'n beetje op z'n breedst. De oevers zijn breed maar we zien dat de Lech via diverse stromen zich een weg zoekt naar beneden. We komen bij een vogelkijkhut waar we mooi in de schaduw ons brood op kunnen eten. We zitten er lekker. Dan is het nog ongeveer twee kilometer naar de Forchacher Hängebrücke. De Lechweg gaat niet over de brug maar we houden de Lech aan de linkerzijde. We besluiten hier te stoppen.
We lopen nog wel even over de brug naar de overkant en terug. Ook dalen we nog even af op de oever van de Lech om pootje te baden. Heerlijk even met de warme voetjes in het koude water. Daarna lopen we naar Forchach om daar in de Dorpsstube plaats te nemen op het terras en een lekker drankje te bestellen. Daar waren we aan toe. Na drie kwartier brengt de bus ons weer terug naar Schönau.
Nadat het gister nog lang heeft door geregend staat de zon als we opstaan weer hoog aan de hemel. Het is flink opgefrist maar we kunnen niet buiten ontbijten want de stoelen en de tafel zijn nog nat. We drinken eerst één bakje koffie en daarna nemen we de bus van 09.50 uur in de richting van Häselgehr waar we een etappe van de Lechweg willen lopen.
Daar zijn we om 10.20 uur en we beginnen aan een etappe van bijna elf kilometer. Het begin is vrij eenvoudig en na een kwartiertje bereiken we de Djoser wasserfall. Daar waren we al eens een keer dus daar hoefden we niet uitgebreid rond te neuzen, Na een paar foto's genomen te hebben gaan we weer verder. Tot nog toe is het een eenvoudig pad dat door het landschap slingert. Maar dat blijft niet zo. Het gaat al snel, dan weer omhoog en dan weer omlaag. Maar het is niet echt steil. Het is goed te doen en iedere keer als we denken nou zijn we wel genoeg omhoog gegaan, dan gaat het pad weer naar beneden. We zien rechts van ons de Lech stromen in de diepte. Gister zagen we dat de Lech veranderd was in een bruine modderstroom na de hoosbuien maar we zien nu al dat het water al weer wat helderder wordt.
Toch durven we niet water uit de beek te drinken. Als we later oma er naar vragen blijkt het geen probleem te zijn. We komen bij de afslag naar Elmen maar wij gaan door richting Vorderhornbach. We zijn nu iets over de helft van de etappe die wij willen lopen. We lopen nu over de panoramaweg die ons verder voert naar Vorderhornbach. Het gaat nog steeds op en neer en het einde van de tocht komt in zicht. We komen bij een schommelstoel met wijds uitzicht over het dal en Voderhornbach zien we onder ons liggen. Verder dan een half uurtje zal het niet meer duren. We lopen nog door een mooi stukje en bereiken dan Vorderhornbach. Daar nemen we plaats op het terras van Gasthof Rose. We bestellen een Radler en een bier. Dat hebben we wel verdiend.
Er komen twee Nederlanders aanlopen die ook op het terras willen neerdalen en bij ons komen zitten. We raken in een geanimeerd gesprek met elkaar. Ze zijn met de caravan en staan op de camping in Vorderhornbach. Ze komen uit Almelo en willen ook een paar etappes van de Lechweg lopen. Het is inmiddels bijna half vier, de bus komt zo dus we lopen we naar de bushalte die om de hoek is. Het is nog vijf minuten wachten op de bus en deze brengt ons weer terug naar Bach-Schönau.
