Oberkrimml 1984 Eén van de eerste keren dat we in Oostenrijk waren
De naam van deze blog doet vermoeden dat de blog alleen maar over het in Oostenrijk gelegen Zillertal gaat. Dat is dus niet zo. Wij zijn zeer zeker verknocht aan Oostenrijk. Het begon allemaal in de verkeringstijd toen we er al snel achter kwamen dat we allebei wel wat hadden met de bergen. We zijn toen op vakantie naar Saalbach geweest. Daarna hebben we eigenlijk altijd Oostenrijk als vakantie bestemming gehad. Met een uitstapje naar Denemarken waar we een keer in Ebeltoft en een keer op het mooie eiland Fyn vakantie hebben gehouden. Maar Oostenrijk blijft toch ons favoriete vakantie doel. Al snel ontdekten we een pareltje in het Vorarl-gebergte waar we jaren achter elkaar in het kleine plaatsje Schnifis, bij de familie Schnegg, verbleven. Ook hebben we een uitstapje naar het verder gelegen Kärnten, waar we in Mühldorf verbleven. Dan zijn we ook meerdere malen naar het Montafon geweest. Ook later toen ik al met dit blog begonnen was. Daarnaast hebben we ook al twee vakanties doorgebracht in het Kleinwalsertal. Maar onze favoriet is toch wel het in Tirol gelegen Zillertal. Daar zijn we al menigmaal geweest. De laatste jaren doen we het zo dat we eerst naar het Zillertal gaan en dat we er daarna nog een week aan vast plakken in een ander gebied van Oostenrijk. In de laatste gevallen was dat dus Kleinwalsertal en Montafon.
Sinds 2022 hebben we het Lechtal ontdekt. Een prachtig dal in Tirol en grenst aan het Vorarlgebergte. Het is er een stuk authentieker dan dat we gewend waren in het Zillertal. Je kunt er prachtige tochten maken die voor ons goed te doen zijn. We logeren in een appartement in een schitterend landhuis in Holzgau Villa-Alpin genaamd. Door het dal loopt, hoe kan het ook anders het riviertje de Lech die ontspringt bij de Formarinsee bij Lech en loopt door het dal tot aan Füssen. Langs de Lech is een pad uitgezet en je kunt het hele eind van begin tot eind langs de Lech lopen. Dit is de beroemde Lechweg, gewild bij vele hikers. We hebben in 2022 een begin gemaakt met deze prachtige trail en hopen deze in 2026 af te ronden. Zie het overzicht of klik op deze link.
Je kunt zo'n beetje alle wandelingen die we er maken in deze blog vinden. Met een uitgebreide beschrijving en een link naar Wikiloc en Komoot waar de wandelingen te vinden zijn. Maar we hebben ook een aantal etappe's van de Rheinsteig gelopen, daar kan je ook verslagen van lezen op deze blog. En ook onze wandelingen in Nederland worden in deze blog beschreven.
Ik ben met deze blog begonnen in 2011 toen ik een reis naar Eldoret in Kenia maakte. Ik maakte deze reis namens de Hervormde Kerk en de Zendingscommissie van Brakel. Daarna heb ik alle vakantie- en wandelverhalen die we beleefden blijven plaatsen op de blog.
Maar je kunt in deze blog ook andere gebeurtenissen vinden zoals enkele verhalen over muziekvereniging OBK uit Brakel, waarvan ik reeds meer dan 50 jaar lid ben. In 2019 werd het 100 jarig jubileumfeest gevierd. Ook hier is een item aan gewijd. Je vind een playlist van OBK in het overzicht hieronder.
Inmiddels zijn we ook begonnen met het lopen van klompenpaden. Tevens hou ik enkele blogs bij zoals een blog over het Munnikenland, dat op een steenworp afstand van hier ligt en een blog over natuurfotografie. Je vind ze in het overzicht hieronder. Je hoeft alleen maar op de link te klikken en de betreffende blog verschijnt.
Om precies 09.00 uur meldt Anja zich weer met het ontbijt. We laten het ons ook nu weer goed smaken. Er blijven weer een paar broodjes over die we mee kunnen nemen voor onderweg. Het is al 10.00 uur gepasseerd als we afscheid nemen van Anja en Arie. Hele aardige en vriendelijke mensen. Je kon aan alles merken dat ze vol overgave deze B&B runden. Ze stralen één en al enthousiasme uit.
We rijden richting Driebergen, waar we het Stoetwegenpad vinden. Na twee dagen bos en weiland willen we nu wat anders, en het zal blijken dat dat wel zal lukken. Rond 11.00 uur parkeren we de auto bij Pannenkoekenrestaurant De Princenhof. Dat ligt aan de Hoofdstraat tussen Driebergen en Zeist. Hier is het startpunt van het Klompenpad. We drinken er eerst een bakje koffie voordat we op pad gaan.
Tijdens deze wandeling door de Stichtse Lustwarande in het buitengebied van Zeist kom je langs buitenplaatsen als Blikkenburg, Wulpenhorst en Rijnwijck. Je wandelt door bossen, langs weilanden en volgt een deel van het jaagpad langs de Kromme Rijn. Voor een lekkere stop is er Pannenkoekenhuis Princenhof bij Driebergen-Zeist. Deze afwisselende route heeft opstappunten in Bunnik, Zeist en Driebergen. Dit laatste opstappunt is gelegen naast het treinstation Driebergen-Zeist, waar in 1844 de spoorlijn Amsterdam–Utrecht werd doorgetrokken naar Arnhem. Er werd veel transport van goederen verwacht, maar het waren vooral rijke stedelingen die naar hun buitenplaatsen reisden.
Het is toch al 11.30 uur voordat we op pad gaan. Het begin van de route loopt langs het station van Driebergen-Zeist. Dit oorspronkelijke station werd geopend op 17 juni 1844 als onderdeel van de Rhijnspoorweg tussen Utrecht en Arnhem. Het huidige moderne station — het opvallende “landgoedstation” — is echter veel recenter. De grootschalige vernieuwing begon in 2017 en het vernieuwde stationsgebied werd in 2020 voltooid, zelfs negen maanden eerder dan gepland.
Maar al snel lopen we het buitengebied van Driebergen in via de Odijkerweg. Via een statige laan, bij de Rijwijkse wetering, komen we bij een tunnel die onder de snelweg A12 door loopt. Als we daar onderdoor zijn, komen we in een prachtig gebiedje met bomen en struiken. Het lijkt wel of alle vogels van Nederland zich hier verzameld hebben. Het is een kakofonie aan vogelgeluiden. Ik zet de Merlin Bird-app aan en ontdek dat zelfs de nachtegaal hier het hoogste lied zingt. Even verder bereiken we het jaagpad dat langs de Kromme Rijn voert. Dit jaagpad was vroeger bedoeld voor paarden die schepen voorttrokken — het “jagen” van boten. Langs de Kromme Rijn werden trekschuiten gebruikt voor vervoer van goederen en reizigers. Vanaf het jaagpad liepen paarden of soms mensen die de schepen met een lijn vooruit trokken.
Het is er prachtig; het pad slingert bijna twee kilometer met de Kromme Rijn mee door het landschap. Heel bijzonder: zo dicht bij de snelweg en toch zo’n mooi en rustig gebied. Aan het eind gaan we weer onder de A12 door. We gaan over een smal bospaadje en komen bij een tunneltje dat onder de spoorlijn van Driebergen-Zeist naar Veenendaal door gaat. We komen op landgoed Wulpenhorst. Het landschap wordt afgewisseld door smalle laantjes en vervolgens weer een brede laan die langs een brede sloot voert. We komen langs landhuis Wulpenhorst. Dit witte landhuis werd gebouwd in 1858 naar ontwerp van architect Samuel Adrianus van Lunteren, in opdracht van de invloedrijke familie Huydecoper. Deze familie bezat ook Slot Zeist en andere buitenplaatsen in de omgeving. Bijzonder is de zichtas tussen Wulperhorst en Slot Zeist, waardoor beide landgoederen visueel met elkaar verbonden waren. Tegenwoordig is het een woonzorglocatie. We gaan weer verder over een breed bospad. Alles straalt hier weer het mondaine leven van de vroegere adel uit. We bevinden ons dan ook vlak bij Slot Zeist. Daar gaat het Klompenpad niet langs. We komen weer bij een landgoed: Blikkenburg, ook weer een historische buitenplaats die dateert uit ongeveer 1850. De weg is aan weerszijden afgezet met ronde palen. Op één daarvan nemen we plaats bij gebrek aan een bankje en eten ons brood op.
We gaan weer verder en komen door landgoed Schoonoord. Schoonoord was een 19e-eeuwse buitenplaats met een statig landhuis en een landschapspark in Engelse stijl, waarvan het huis in de jaren ’60 is verdwenen maar het karakteristieke park met lanen, vijvers en zichtlijnen nog altijd het landschap rond Zeist bepaalt.Er zijn hier heel wat wandelaars op de been om van de mooie omgeving te genieten. Het is er dan ook prachtig. Via een smal pad bereiken we het Peerenlaantje met aan de rechterhand een brede sloot. Dan komen we op de Laan van Rijnwijk die ons naar de Driebergseweg brengt. Die steken we over; we zijn nu weer bijna bij het startpunt, maar eerst maken we nog een lus over landgoed De Breul.
Landgoed De Breul is ook weer een van de vele historische buitenplaatsen in de omgeving met middeleeuwse wortels, waar in de 19e eeuw een landschapspark in Engelse stijl werd aangelegd en het huidige landhuis in de jaren ’20 van de vorige eeuw zijn monumentale vorm kreeg, terwijl het park met slingerpaden, vijvers en oude lanen tot op heden grotendeels bewaard is gebleven en nog altijd deel uitmaakt van de Stichtse Lustwarande. En zo komen we weer aan bij het pannenkoekenrestaurant. Daar nemen we nog lekker buiten op het terras een bakje koffie.
De drie dagen zitten er weer op. We hebben het alle drie de dagen, met uitzondering van zondagmiddag toen we 5 minuutjes lichte regen hadden, droog gehad. Code geel is nooit in zicht geweest, dus we werden weer dagen lang van te voren bang gemaakt voor noodweer. We hebben deze wandelingen in zomertenue kunnen doen, kortom het was prachtig weer. In totaal hebben we in drie dagen 36,2 kilometer gelopen.
De tweede dag van ons verblijf in Nijkerkerveen. Om 09.00 uur hebben we het ontbijt besteld. Anja is precies op tijd en we ontvangen een op en top ontbijt met warme broodjes en croissantjes. Met diverse soorten beleg. We laten het ons goed smaken. We houden een paar broodjes over die we mee kunnen nemen in de rugzak voor onderweg.
Het Kruishaarderpad. [voor route klik hier] Het Kruishaarderpad bij Nijkerk kenmerkt zich door een afwisselend landschap van akkers, weilanden, bossen en heide. De rust, kleinschaligheid en rijke historie geven het gebied een bijzondere sfeer. Onderweg kom je langs oude boerenerven, landgoederen en bijzondere plekken zoals de mysterieuze Kruishaarderberg en de Vossenpoel bij Driedorp.
Om 10.15 uur parkeren we de auto bij het station van Nijkerk. Daar begint de wandeling. Het eerste stuk gaat langs het spoor dat we na ongeveer een kilometer oversteken en komen in de Nachtegaalsteeg. We lopen nu het groene weidegebied in wat zich zo kenmerkt van dit gebied. Heel anders dan gisteren toen we door kronkelige zandpaadjes liepen. Nu is het langs en door het groene weilandschap. Rechts het weiland en links de knotwilgen. Het is natuurlijk volop Lente dus overal zien we dat de begroeiing aan het uitlopen is en veel bloemen schieten al in de knop of bloeien al prachtig. Het pad is goed te volgen en we zien aan het zo goed als nieuwe bruggetje dat het pad goed onderhouden wordt.
Wat opvalt is dat er in deze omgeving veel Paardenfokkers en Maneges zijn. Ook nu passeren we weer een Paardenfokkerij, stal E.H.C. aan de Bloemendaalseweg. Opnieuw gaan we over een bruggetje en komen op een slingerpad dat parallel loopt aan de Deuverdenseweg. Zo blijft de wandeling afwisselend. Opnieuw passeren we een fokkerij, stal Lozeman aan de Donkeresteeg. Ze schrijven op hun website: Paardenwelzijn staat bovenaan bij Stal Lozeman. Door onze unieke plek kunnen de paarden het gehele jaar door op het weiland doorbrengen. Daarnaast voorzien we de paarden van goede kwaliteit ruwvoer. Vanwege de goede faciliteiten kunt u onder alle weersomstandigheden van uw paard genieten. We zijn een stal met een gezellige mix van sportruiters en recreatie ruiters.
We komen nu over het landgoed Oldenaller. Dit landgoed herbergt ook het het Kasteel Olenaller maar daar komen we niet langs.
Wel komen we over een stukje heide, dat is Kruishaarsche heide. De naam “Kruishaarsche” verwijst waarschijnlijk naar oude “haar”-gronden: hoger gelegen zandige ruggen die vroeger werden gebruikt voor begrazing en kleinschalige landbouw. Via een klaphek betreden we het gebied. Al snel gaat dit stukje hei weer over in bos en lopen over een kronkelpad met links van ons een beekje. Via de Deuverdenseweg en de Nieuwe Voorthuizerweg komen we bij het buurtschap Driedorp. Daar vinden we een bankje waar we ons meegenomen brood opeten. Na nog wat gerust te hebben gaan we weer verder. Erg ver is het dan niet meer. Afwisselend lopen we dan weer langs de Barneveldseweg en dan weer een stukje door het bos dat langs deze weg licht. We stappen een paar keer over de omheining om het pad te blijven volgen en komen uiteindelijk bij restaurant "Moeke" aan. Het pad loopt aan de achterkant van "Moeke" verder. Dan is het nog een stukje door de straten van Nijkerk totdat we op de Stationsweg zijn en weer terug bij de auto.
's Avonds zijn we wezen eten in Eeterij-Tapperij De Hessenkarin Achterveld. Ook hier weer heerlijk gegeten.
Drie Klompenpaden/twee nachten B&B Klaarwater, Nijkerkerveen.
Het wordt weer eens tijd om er een paar dagen tussenuit te gaan. We hebben een B&B geboekt in Nijkerkerveen. Al drie dagen wordt er slecht weer voorspeld op de dagen dat we weg zijn. Code geel zelfs, dit wordt in de kranten weergegeven met donkere luchten en bliksemstralen. Ze weten van gekkigheid niet hoe ze de mensen bang moeten maken. Wij trekken ons eigen plan en stappen zaterdagmorgen om ongeveer 9.00 uur in de auto om richting Voorthuizen te rijden. We willen dit weekend drie klompenpaden lopen en het Griezeveensepad bij Voorthuizen is het eerste. Pakweg 10.30 uur zijn we bij het eethuisje "de Heuveltjes". Daar drinken we eerst koffie, buiten op het terras, voor we op pad gaan.
Het Griezeveenspad dankt zijn naam aan de waterplas Grijzeveen. Het is een afwisselende rondwandeling door het rustige buitengebied van de Veluwe. Je loopt over slingerende paadjes langs weilanden, door stukken bos en langs restanten van oud veenlandschap, waar het verleden nog voelbaar is. Het pad ademt stilte en ruimte, met hier en daar een doorkijkje over het boerenland dat het geheel een typisch Gelders karakter geeft.
Het is 10.45 uur als we, bij prachtig weer, vertrekken. We komen meteen al op een mooi pad dat langs een bosrand slingert. Links is het bos en rechts zien we uitgestrekte weiden. Via de Prinsenweg komen we bij een informatiebord over het Wilbrinkbos wat we aanstonds zullen betreden. Niet ver daarna bereiken we de waterplas het Grijzeveen. Het is een meertje dat onstaan is door turfwinning. Als we op de Lange Zuiderweg komen doemen de eerste campings al op. We lopen vervolgens een aantal kilometers lang campings.
Die zijn er hier genoeg en het ziet er allemaal netjes uit. Het is vakantie dus de campings zijn aardig bezet. Bij de Tolnegenweg gaat de weg weer over in bospaden. We komen op het Stroesezand. Brede lanen en smalle paadjes wisselen elkaar hier af. We komen nu een klein stukje over landgoed Boeschoten. Ook hier weer prachtige bospaden. Even later komen we in het Speulderbos. Dat kennen we nog van een aantal jaar geleden (2022) toen we hier het Speuldepad, bekend van de dansende bomen, hebben gelopen. Via de Hunnenweg, met aan weerszijde grote zwerfkeien, komen we bij een picknickbank waar we onze broodjes opeten. Het is inmiddels 13.00 uur en het weer is prima, lekker zonnetje en aangename temperatuur. Code geel is nog ver weg. Na nog even gerust te hebben is het weer tijd voor het laatste stuk van de wandeling. We komen bij een zeer smal paadje dat door het weiland gaat om uit te komen bij een smal bruggetje. We gaan weer verder door het bos met aan onze linkerhand een klein vennetje.
Al slingerend gaat het verder richting het eindpunt rond 14.45 uur bereiken we weer het eethuisje "de Heuveltjes". Daar strijken we voor de tweede keer vandaag neer voor een bakje koffie. Het is er flink drukker dan vanmorgen, toen waren wij de enige klanten, nu zit het terras vol.
Na op ons gemak onze koffie te hebben genuttigd, rijden we door naar de B&B Klaarwater in Nijkerkerveen. Daar worden we enthousiast ontvangen door Anja en Arie die ons de B&B laten zien. Het is ronduit geweldig, wat een fantastische plek. We hebben al heel wat B&B's gehad maar deze komt met stip in de top drie. Het is heel smaakvol ingericht en straalt gastvrijheid en comfort uit. 's Avonds zijn we bij restaurant Moeke wezen eten, wat voortreffelijk was.
