Oberkrimml 1984 Eén van de eerste keren dat we in Oostenrijk waren
De naam van deze blog doet vermoeden dat de blog alleen maar over het in Oostenrijk gelegen Zillertal gaat. Dat is dus niet zo. Wij zijn zeer zeker verknocht aan Oostenrijk. Het begon allemaal in de verkeringstijd toen we er al snel achter kwamen dat we allebei wel wat hadden met de bergen. We zijn toen op vakantie naar Saalbach geweest. Daarna hebben we eigenlijk altijd Oostenrijk als vakantie bestemming gehad. Met een uitstapje naar Denemarken waar we een keer in Ebeltoft en een keer op het mooie eiland Fyn vakantie hebben gehouden. Maar Oostenrijk blijft toch ons favoriete vakantie doel. Al snel ontdekten we een pareltje in het Vorarl-gebergte waar we jaren achter elkaar in het kleine plaatsje Schnifis, bij de familie Schnegg, verbleven. Ook hebben we een uitstapje naar het verder gelegen Kärnten, waar we in Mühldorf verbleven. Dan zijn we ook meerdere malen naar het Montafon geweest. Ook later toen ik al met dit blog begonnen was. Daarnaast hebben we ook al twee vakanties doorgebracht in het Kleinwalsertal. Maar onze favoriet is toch wel het in Tirol gelegen Zillertal. Daar zijn we al menigmaal geweest. De laatste jaren doen we het zo dat we eerst naar het Zillertal gaan en dat we er daarna nog een week aan vast plakken in een ander gebied van Oostenrijk. In de laatste gevallen was dat dus Kleinwalsertal en Montafon.
Sinds 2022 hebben we het Lechtal ontdekt. Een prachtig dal in Tirol en grenst aan het Vorarlgebergte. Het is er een stuk authentieker dan dat we gewend waren in het Zillertal. Je kunt er prachtige tochten maken die voor ons goed te doen zijn. We logeren in een appartement in een schitterend landhuis in Holzgau Villa-Alpin genaamd. Door het dal loopt, hoe kan het ook anders het riviertje de Lech die ontspringt bij de Formarinsee bij Lech en loopt door het dal tot aan Füssen. Langs de Lech is een pad uitgezet en je kunt het hele eind van begin tot eind langs de Lech lopen. Dit is de beroemde Lechweg, gewild bij vele hikers. We hebben in 2022 een begin gemaakt met deze prachtige trail en hopen deze in 2026 af te ronden. Zie het overzicht of klik op deze link.
Je kunt zo'n beetje alle wandelingen die we er maken in deze blog vinden. Met een uitgebreide beschrijving en een link naar Wikiloc en Komoot waar de wandelingen te vinden zijn. Maar we hebben ook een aantal etappe's van de Rheinsteig gelopen, daar kan je ook verslagen van lezen op deze blog. En ook onze wandelingen in Nederland worden in deze blog beschreven.
Ik ben met deze blog begonnen in 2011 toen ik een reis naar Eldoret in Kenia maakte. Ik maakte deze reis namens de Hervormde Kerk en de Zendingscommissie van Brakel. Daarna heb ik alle vakantie- en wandelverhalen die we beleefden blijven plaatsen op de blog.
Maar je kunt in deze blog ook andere gebeurtenissen vinden zoals enkele verhalen over muziekvereniging OBK uit Brakel, waarvan ik reeds meer dan 50 jaar lid ben. In 2019 werd het 100 jarig jubileumfeest gevierd. Ook hier is een item aan gewijd. Je vind een playlist van OBK in het overzicht hieronder.
Inmiddels zijn we ook begonnen met het lopen van klompenpaden. Tevens hou ik enkele blogs bij zoals een blog over het Munnikenland, dat op een steenworp afstand van hier ligt en een blog over natuurfotografie. Je vind ze in het overzicht hieronder. Je hoeft alleen maar op de link te klikken en de betreffende blog verschijnt.
Het Vurensche Polderpad is een afwisselend Klompenpad bij Vuren in de Betuwe. De route voert langs de Waal, door uiterwaarden, polders en het Lingebos. Onderweg wandel je over delen van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en heb je mooie uitzichten op Slot Loevestein. De wandeling begint bij het Fort Vuren. Rust, natuur en historie maken dit pad bijzonder aantrekkelijk voor wandelaars.
Het is Tweede Pinksterdag en een mooie dag om iets te ondernemen. Het is prachtig weer en het belooft vanmiddag best warm te worden. Daarom stappen we om 10.15 uur op de fiets en rijden naar het veer. We nemen de pont van 10.30 uur. Het is aardig druk op de pont met fietsers, auto's en motorrijders. We fietsen op ons gemak richting Vuren, waar we bij Fort Vuren de fietsen parkeren. Daar begint het Klompenpad. We maken nog een praatje met een man en vrouw uit Leerdam. Aan het eind van het praatje blijkt dat we bijna familie zijn.
Fort Vuren: Fort Vuren is een negentiende-eeuws verdedigingsfort aan de Waal, gebouwd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Samen met Slot Loevestein bewaakte het de rivier en de toegang tot het westen van Nederland. Tegenwoordig is het fort een populaire plek voor wandelaars en bezoekers, met historische gebouwen, mooie uitzichten over de Waal en aandacht voor de geschiedenis van de waterlinie.
De start is dus bij Fort Vuren. We lopen over de dijk langs de achterkant van het fort. Niet veel verder gaan we de dijk af, links naar beneden. Daar vinden we een informatiebord over de Hollandse Waterlinie. We passeren diverse bunkers, kazematten en groepsschuilplaatsen die om het fort heenliggen. Het zonnige weer maakt dat deze plaats nu idyllisch aanvoelt, maar dat zal in tijden van oorlog anders geweest zijn. We komen uit op de Dalemse Zeiving. Links van ons zien we de skyline van Gorinchem. Wat opvalt, is het hotel in de verte waar je naar toekan.
We slaan rechtsaf een smal pad in en komen in een mooi gebiedje. We zien in de verte de A15, waar de auto's voorbij razen. Typisch: zo dicht bij de snelweg en toch zo'n mooi gebied. Ook hier komen we weer kazematten tegen. We lopen het pad uit en komen nog langs een mooie waterpartij. Via een vlonderpad kun je bij de plas komen. Een mooi plekje om nog wat foto's te maken.
Als we weer verder gaan, komen we langs een perenboomgaard. Eindeloos ver staan hier de rijen perenbomen. Hier vinden we ook de routeverlenger. Wij volgen die niet en nemen de korte route. Dan lopen we langs de Molenweg. Hierlangs loopt naast de weg een smal pad dat tussen de struiken door voert. Aan het eind komen we bij de Graaf Reinaldweg. Die steken we over en lopen een stukje door Vuren. Bij de dijk moeten we opletten, want daar volgt het pad de uiterwaarden van de Waal in. Bij hoog water gaat het klompenpad via de dijk, maar daar hebben we nu geen last van. Het water in de Waal staat extreem laag.
Links van ons zien we de schoorsteenpijp van de oude steenfabriek ''t Heuff'. Hier werden vroeger bakstenen gemaakt met klei uit het Munnikenland. We komen bij de oever van de Waal, die we nog volgen tot het eind van het Klompenpad. Het weer is dusdanig dat er volop gezwommen wordt in de Waal.
Als we weer bij de fietsen zijn, komen daar toevallig Jan en Anneke langs. We besluiten om wat te gaan drinken op het fort. Er is daar een braderie aan de gang met duidelijk als thema de hippietijd, erg gezellig. Na afscheid van Jan en Anneke te hebben genomen, lopen we nog een stukje over het fort en kijken wat rond. In het fort zelf zijn permanente tentoonstellingen. Het is er heerlijk koel.
Daarna is het tijd om naar huis te fietsen. Dat valt nog tegen. We hebben een gelzadel en de gel binnenin is tot aan het kookpunt gestegen. Dat werd dus op de blaren zitten.
Om precies 09.00 uur meldt Anja zich weer met het ontbijt. We laten het ons ook nu weer goed smaken. Er blijven weer een paar broodjes over die we mee kunnen nemen voor onderweg. Het is al 10.00 uur gepasseerd als we afscheid nemen van Anja en Arie. Hele aardige en vriendelijke mensen. Je kon aan alles merken dat ze vol overgave deze B&B runden. Ze stralen één en al enthousiasme uit.
We rijden richting Driebergen, waar we het Stoetweg
enpad vinden. Na twee dagen bos en weiland willen we nu wat anders, en het zal blijken dat dat wel zal lukken. Rond 11.00 uur parkeren we de auto bij Pannenkoekenrestaurant De Princenhof. Dat ligt aan de Hoofdstraat tussen Driebergen en Zeist. Hier is het startpunt van het Klompenpad. We drinken er eerst een bakje koffie voordat we op pad gaan.
Tijdens deze wandeling door de Stichtse Lustwarande in het buitengebied van Zeist kom je langs buitenplaatsen als Blikkenburg, Wulpenhorst en Rijnwijck. Je wandelt door bossen, langs weilanden en volgt een deel van het jaagpad langs de Kromme Rijn. Voor een lekkere stop is er Pannenkoekenhuis Princenhof bij Driebergen-Zeist. Deze afwisselende route heeft opstappunten in Bunnik, Zeist en Driebergen. Dit laatste opstappunt is gelegen naast het treinstation Driebergen-Zeist, waar in 1844 de spoorlijn Amsterdam–Utrecht werd doorgetrokken naar Arnhem. Er werd veel transport van goederen verwacht, maar het waren vooral rijke stedelingen die naar hun buitenplaatsen reisden.
Het is toch al 11.30 uur voordat we op pad gaan. Het begin van de route loopt langs het station van Driebergen-Zeist. Dit oorspronkelijke station werd geopend op 17 juni 1844 als onderdeel van de Rhijnspoorweg tussen Utrecht en Arnhem. Het huidige moderne station — het opvallende “landgoedstation” — is echter veel recenter. De grootschalige vernieuwing begon in 2017 en het vernieuwde stationsgebied werd in 2020 voltooid, zelfs negen maanden eerder dan gepland.
Maar al snel lopen we het buitengebied van Driebergen in via de Odijkerweg. Via een statige laan, bij de Rijwijkse wetering, komen we bij een tunnel die onder de snelweg A12 door loopt. Als we daar onderdoor zijn, komen we in een prachtig gebiedje met bomen en struiken. Het lijkt wel of alle vogels van Nederland zich hier verzameld hebben. Het is een kakofonie aan vogelgeluiden. Ik zet de Merlin Bird-app aan en ontdek dat zelfs de nachtegaal hier het hoogste lied zingt. Even verder bereiken we het jaagpad dat langs de Kromme Rijn voert. Dit jaagpad was vroeger bedoeld voor paarden die schepen voorttrokken — het “jagen” van boten. Langs de Kromme Rijn werden trekschuiten gebruikt voor vervoer van goederen en reizigers. Vanaf het jaagpad liepen paarden of soms mensen die de schepen met een lijn vooruit trokken.
Het is er prachtig; het pad slingert bijna twee kilometer met de Kromme Rijn mee door het landschap. Heel bijzonder: zo dicht bij de snelweg en toch zo’n mooi en rustig gebied. Aan het eind gaan we weer onder de A12 door. We gaan over een smal bospaadje en komen bij een tunneltje dat onder de spoorlijn van Driebergen-Zeist naar Veenendaal door gaat. We komen op landgoed Wulpenhorst. Het landschap wordt afgewisseld door smalle laantjes en vervolgens weer een brede laan die langs een brede sloot voert. We komen langs landhuis Wulpenhorst. Dit witte landhuis werd gebouwd in 1858 naar ontwerp van architect Samuel Adrianus van Lunteren, in opdracht van de invloedrijke familie Huydecoper. Deze familie bezat ook Slot Zeist en andere buitenplaatsen in de omgeving. Bijzonder is de zichtas tussen Wulperhorst en Slot Zeist, waardoor beide landgoederen visueel met elkaar verbonden waren. Tegenwoordig is het een woonzorglocatie. We gaan weer verder over een breed bospad. Alles straalt hier weer het mondaine leven van de vroegere adel uit. We bevinden ons dan ook vlak bij Slot Zeist. Daar gaat het Klompenpad niet langs. We komen weer bij een landgoed: Blikkenburg, ook weer een historische buitenplaats die dateert uit ongeveer 1850. De weg is aan weerszijden afgezet met ronde palen. Op één daarvan nemen we plaats bij gebrek aan een bankje en eten ons brood op.
We gaan weer verder en komen door landgoed Schoonoord. Schoonoord was een 19e-eeuwse buitenplaats met een statig landhuis en een landschapspark in Engelse stijl, waarvan het huis in de jaren ’60 is verdwenen maar het karakteristieke park met lanen, vijvers en zichtlijnen nog altijd het landschap rond Zeist bepaalt.Er zijn hier heel wat wandelaars op de been om van de mooie omgeving te genieten. Het is er dan ook prachtig. Via een smal pad bereiken we het Peerenlaantje met aan de rechterhand een brede sloot. Dan komen we op de Laan van Rijnwijk die ons naar de Driebergseweg brengt. Die steken we over; we zijn nu weer bijna bij het startpunt, maar eerst maken we nog een lus over landgoed De Breul.
Landgoed De Breul is ook weer een van de vele historische buitenplaatsen in de omgeving met middeleeuwse wortels, waar in de 19e eeuw een landschapspark in Engelse stijl werd aangelegd en het huidige landhuis in de jaren ’20 van de vorige eeuw zijn monumentale vorm kreeg, terwijl het park met slingerpaden, vijvers en oude lanen tot op heden grotendeels bewaard is gebleven en nog altijd deel uitmaakt van de Stichtse Lustwarande. En zo komen we weer aan bij het pannenkoekenrestaurant. Daar nemen we nog lekker buiten op het terras een bakje koffie.
De drie dagen zitten er weer op. We hebben het alle drie de dagen, met uitzondering van zondagmiddag toen we 5 minuutjes lichte regen hadden, droog gehad. Code geel is nooit in zicht geweest, dus we werden weer dagen lang van te voren bang gemaakt voor noodweer. We hebben deze wandelingen in zomertenue kunnen doen, kortom het was prachtig weer. In totaal hebben we in drie dagen 36,2 kilometer gelopen.
