Drie Klompenpaden/twee nachten B&B Klaarwater, Nijkerkerveen (dag 3)

Het Stoetwegenpad 4 mei 2026

Om precies 09.00 uur meldt Anja zich weer met het ontbijt. We laten het ons ook nu weer goed smaken. Er blijven weer een paar broodjes over die we mee kunnen nemen voor onderweg. Het is al 10.00 uur gepasseerd als we afscheid nemen van Anja en Arie. Hele aardige en vriendelijke mensen. Je kon aan alles merken dat ze vol overgave deze B&B runden. Ze stralen één en al enthousiasme uit.

We rijden richting Driebergen, waar we het Stoetweg

enpad vinden. Na twee dagen bos en weiland willen we nu wat anders, en het zal blijken dat dat wel zal lukken. Rond 11.00 uur parkeren we de auto bij Pannenkoekenrestaurant De Princenhof. Dat ligt aan de Hoofdstraat tussen Driebergen en Zeist. Hier is het startpunt van het Klompenpad. We drinken er eerst een bakje koffie voordat we op pad gaan.

Het Stoetwegenpad [voor route klik hier]

Tijdens deze wandeling door de Stichtse Lustwarande in het buitengebied van Zeist kom je langs buitenplaatsen als Blikkenburg, Wulpenhorst en Rijnwijck. Je wandelt door bossen, langs weilanden en volgt een deel van het jaagpad langs de Kromme Rijn. Voor een lekkere stop is er Pannenkoekenhuis Princenhof bij Driebergen-Zeist. Deze afwisselende route heeft opstappunten in Bunnik, Zeist en Driebergen. Dit laatste opstappunt is gelegen naast het treinstation Driebergen-Zeist, waar in 1844 de spoorlijn Amsterdam–Utrecht werd doorgetrokken naar Arnhem. Er werd veel transport van goederen verwacht, maar het waren vooral rijke stedelingen die naar hun buitenplaatsen reisden.

Het is toch al 11.30 uur voordat we op pad gaan. Het begin van de route loopt langs het station van Driebergen-Zeist. Dit oorspronkelijke station werd geopend op 17 juni 1844 als onderdeel van de Rhijnspoorweg tussen Utrecht en Arnhem. Het huidige moderne station — het opvallende “landgoedstation” — is echter veel recenter. De grootschalige vernieuwing begon in 2017 en het vernieuwde stationsgebied werd in 2020 voltooid, zelfs negen maanden eerder dan gepland. 

Maar al snel lopen we het buitengebied van Driebergen in via de Odijkerweg. Via een statige laan, bij de Rijwijkse wetering, komen we bij een tunnel die onder de snelweg A12 door loopt. Als we daar onderdoor zijn, komen we in een prachtig gebiedje met bomen en struiken. Het lijkt wel of alle vogels van Nederland zich hier verzameld hebben. Het is een kakofonie aan vogelgeluiden. Ik zet de Merlin Bird-app aan en ontdek dat zelfs de nachtegaal hier het hoogste lied zingt. Even verder bereiken we het jaagpad dat langs de Kromme Rijn voert.
Dit jaagpad was vroeger bedoeld voor paarden die schepen voorttrokken — het “jagen” van boten. Langs de Kromme Rijn werden trekschuiten gebruikt voor vervoer van goederen en reizigers. Vanaf het jaagpad liepen paarden of soms mensen die de schepen met een lijn vooruit trokken. 

Het is er prachtig; het pad slingert bijna twee kilometer met de Kromme Rijn mee door het landschap. Heel bijzonder: zo dicht bij de snelweg en toch zo’n mooi en rustig gebied. Aan het eind gaan we weer onder de A12 door. We gaan over een smal bospaadje en komen bij een tunneltje dat onder de spoorlijn van Driebergen-Zeist naar Veenendaal door gaat. We komen op landgoed Wulpenhorst. Het landschap wordt afgewisseld door smalle laantjes en vervolgens weer een brede laan die langs een brede sloot voert. We komen langs landhuis Wulpenhorst.
Dit witte landhuis werd gebouwd in 1858 naar ontwerp van architect Samuel Adrianus van Lunteren, in opdracht van de invloedrijke familie Huydecoper. Deze familie bezat ook Slot Zeist en andere buitenplaatsen in de omgeving. Bijzonder is de zichtas tussen Wulperhorst en Slot Zeist, waardoor beide landgoederen visueel met elkaar verbonden waren. Tegenwoordig is het een woonzorglocatie.
We gaan weer verder over een breed bospad. Alles straalt hier weer het mondaine leven van de vroegere adel uit. We bevinden ons dan ook vlak bij Slot Zeist. Daar gaat het Klompenpad niet langs. We komen weer bij een landgoed: Blikkenburg, ook weer een historische buitenplaats die dateert uit ongeveer 1850. De weg is aan weerszijden afgezet met ronde palen. Op één daarvan nemen we plaats bij gebrek aan een bankje en eten ons brood op. 

We gaan weer verder en komen door landgoed Schoonoord. Schoonoord was een 19e-eeuwse buitenplaats met een statig landhuis en een landschapspark in Engelse stijl, waarvan het huis in de jaren ’60 is verdwenen maar het karakteristieke park met lanen, vijvers en zichtlijnen nog altijd het landschap rond Zeist bepaalt.Er zijn hier heel wat wandelaars op de been om van de mooie omgeving te genieten. Het is er dan ook prachtig. Via een smal pad bereiken we het Peerenlaantje met aan de rechterhand een brede sloot. Dan komen we op de Laan van Rijnwijk die ons naar de Driebergseweg brengt. Die steken we over; we zijn nu weer bijna bij het startpunt, maar eerst maken we nog een lus over landgoed De Breul. 

Landgoed De Breul is ook weer een van de vele historische buitenplaatsen in de omgeving met middeleeuwse wortels, waar in de 19e eeuw een landschapspark in Engelse stijl werd aangelegd en het huidige landhuis in de jaren ’20 van de vorige eeuw zijn monumentale vorm kreeg, terwijl het park met slingerpaden, vijvers en oude lanen tot op heden grotendeels bewaard is gebleven en nog altijd deel uitmaakt van de Stichtse Lustwarande.
En zo komen we weer aan bij het pannenkoekenrestaurant. Daar nemen we nog lekker buiten op het terras een bakje koffie.

De drie dagen zitten er weer op. We hebben het alle drie de dagen, met uitzondering van zondagmiddag toen we 5 minuutjes lichte regen hadden, droog gehad. Code geel is nooit in zicht geweest, dus we werden weer dagen lang van te voren bang gemaakt voor noodweer. We hebben deze wandelingen in zomertenue kunnen doen, kortom het was prachtig weer. 
In totaal hebben we in drie dagen 36,2 kilometer gelopen.