Vandaag willen we weer de bus van 09.00 uur halen dus weer iets vroeger eruit. De tweede etappe van de Lechweg staat op het programma. Deze loopt van Lech naar Warth. De eerste etappe gaat van de Formarinsee naar Lech. Die hebben we vorig jaar gelopen. Die was prachtig dus we zijn benieuwd hoe het vandaag wordt. Zo gezegd nemen de bus van 09.00 uur naar Lech. Daar drinken we eerst nog een bakje koffie bij de bakker en kopen meteen een paar broodjes voor onderweg. De route loopt lang Gasthof Post en we gaan een straatje in dat tussen dalstation van de Rüfikopfbahn ligt en Gasthof Post. In de achtertuin van Post zien we een heerlijk zwembad. Apart om te weten dat ook Koning Willem Alexader en Koningin Maxima daar wel eens vertoeven. Zo komen we op de route van de Lechweg. Het pad loopt langzaam omhoog en voor en achter ons ontvouwt zich een prachtig panorama als we uitkijken op Lech.
Schuin links achter ons zien we Lech liggen met het machtige bergmassief op de achtergrond. Al snel zijn we bij een bordje waarop staat dat Warth nog 2 uur lopen is. Wat dat betreft zijn we aardig op koers. We komen bij een bruggetje, daar gaan we de Walkerbach over. De Lech zelf zien we ver beneden ons stromen. We volgen nu een heel stuk de Kuhschwabweg. Dan volgt er een lastig stuk over een glibberpad naar beneden. Sommige stukken zijn zo modderig zodat we over planken moeten lopen. Maar ook dat gaat goed. Dan is het tijd dat we ons brood op eten. We stoppen bij een bankje en nemen even pauze. Als we weer verder gaan komt de Lech weer in beeld en we hebben een prachtig beeld hoe de Lech zich door het landschap slingerd.
Even verderop steken we de Lech over via de Geissbrücke wat weer een paar mooie foto’s oplevert. Na deze brug gaat het via een stijl pad omhoog. Dit pad blijven we volgen tot we op een punt aankomen waar een bordje aangeeft nog 25 minuten via het weiland of nog 40 minuten door het bos. We kiezen voor het laatste want door het weiland ziet er lastig uit. Dus wij lopen nu lekker door het bos in de schaduw. Dit is de Schwandwaldweg. Als we weer een stuk gelopen hebben slaan we scherp linksaf en komen op een smal pad met heel veel boomwordtel. Als we dat gehad hebben zien we in de verte de Kerktoren van Warth. Dat houdt in dat het nu niet zo ver meer is. We rusten nog even uit op een bankje en drinken nog wat.
Dan is het nog ongeveer tien minuten tot aan het centrum van Warth waar de bus ook stopt. De bus komt pas over een uur dus we hebben nog tijd genoeg voor een heerlijke coupe is bij Tirolerhof. Dat hebben we wel verdiend. De bus brengt ons uiteindelijk weer naar Schönau. Totale afstand wandeling 12 km.
Als er een superlatief zou bestaan voor Fabelhaft zou ik het onmiddellijk melden en aan de tocht die we vandaag gaan maken toe kennen. We zetten de wekker op 6.55 uur om een beetje op tijd in Lech te zijn. Eerst stappen we op de bus die ons naar Lech brengt. Die doet er 40 minuten over. Bij de eindhalte stappen we uit en dan is het nog een minuut of tien lopen naar de bus die ons naar de Formarinsee brengt. De halte is pal voor de deur van Gasthof Post, het stamhotel van de Koninklijke familie. Deze bus brengt ons in een half uur naar de halte bij de Formarinsee. Daarna is het nog een kwartiertje doorlopen naar de Formarinsee.
Formarinsee
Deze See staat al een aantal jaren in de top tien van de mooiste Seeën van Oostenrijk. Het is er dan ook schitterend. Het is prachtig weer en de See ligt er geweldig bij. Je kan ook om de See lopen om bij de Freiburgerhütte te komen. Maar dat doen we vandaag niet. Wij gaan weer terug naar de bushalte en vandaar gaan we de eerste etappe van de Lechweg lopen. Het is er echt wonderschoon. Rondom ons alleen maar natuur en bergen. Na enige tijd komen we langs de Lech te lopen en dat maakt het alleen nog mooier. En wat ook wel lekker is, er staan bankjes genoeg om even uit te rusten. Deze bankjes zijn steeds op magnifieke locaties geplaats met de prachtigste uitzichten. Zo komen we ook bij een bankje waar we ons meegenomen brood op eten. We zitten in de schaduw van een enorme spar en kijken uit over de wijde omgeving.
BVK kom je overal tegen
Het pad gaat verder over vlonders en we komen vlak langs de Lech te lopen. We vullen onze flessen met ijskoud water uit de Lech. We nadere Zug, een wijk buiten Lech. We hadden in de bus al gezien dat hier een Golfpark was. Daar komen we vlakbij in de buurt. Maar wat wil? Het pad van de Lechweg wordt omgeleid om het park heen. Tijdens de aanleg van het golfpark was er geen ruimte om de weg er doorheen te laten lopen. Dat kunnen de golfers er allemaal niet bij hebben. Wel een stelletjes uitgeputte wandelaars die vanaf van morgen vroeg al aan het ploeteren zijn, die kunnen nog wel even op een extra omweg worden getrakteerd. Maar er volgt nog een verrassing. Even verderop komen we langs een Kneippanlage waar we onze voetjes sissend in het ijskoude water laten bungelen. Daar knap je van op. Om half vijf lopen we Lech binnen en hebben er dan zesenhalf uur lopen op zitten , inclusief pauze. Bij de bushalte ontmoeten we voor de derde keer de groep met Belgische schoolkinderen. Zij gaan ook met de bus richting Holzgau. Respect voor de leiders. Op de vraag of ze vanavond nog een Volleybaltoernooitje op touw gingen zetten was het antwoord: "nee, morgen volgt een tweedaagse huttentocht" . Deze wandeling komt bij ons in de top 5 van alle wandelingen in Oostenrijk te staan. Het was geweldig.
Vandaag staat een makkelijk stuk van de Lechweg op het programma. We gaan met de bus naar Forchach waar we de vorige keer gebleven waren.
We stappen bij de Dorfstube uit de bus. Daar komen net de kinderen uit de Kerk. Ze zijn naar een speciale mis geweest ter gelegenheid dat de vakantie aangebroken is. Op het terras van de Stube zijn tafels neergezet waar de kinderen allemaal aan plaatsnemen en er komt van alles op tafel aan eten en drinken. Het ziet er erg gezellig uit. De kinderen hebben 9 weken vakantie. Maar goed, wij lopen terug naar het punt waar we de vorige keer gebleven zijn en gaan weer op pad. Het weer is lichtbewolkt en niet meer zo warm al de laatste tijd. We lopen over een pad dat langs de Lech loopt maar ook veelal het bos in gaat.
Weer een heel ander gebied dan we tot nog toe gehad hebben. Zo blijft de Lechweg gevarieerd. We komen bij de Johannes-brücke die we over moeten steken. Dan voelen we de eerste druppels regen. Even later besluiten we toch om de poncho's aan aan te doen. Maar na twee minuten is het al weer droog. In de verte zien we wel dat de lucht erg donker ziet en horen we ook af en toe een donderklap. Maar al snel blijkt dat de regen wegtrekt en kunnen we ongehinderd verder. Inmiddels zijn we de Baggersee gepasseerd. Een mooi meertje waar je in zou kunnen zwemmen. Wij doen dat dus niet en lopen verder richting Weissenbach. Dan zien we al snel de Kerk van Weissenbach in de verte. Maar het pad van de Lechweg gaat niet rechtstreeks die kant op. We krijgen eerst nog een mooi stuk om het dorpje heen. Eerst komen we nog bij een Kneippanlage.
Maar de schoenen blijven aan en wij gaan door in de richting van het dorp. We arriveren er om 13.30 uur. We zijn net te laat voor de bus dus moeten we drie kwartier wachten op de volgende. Maar, dat heb ik al meer gezegd, dat is helemaal geen straf als je op een bankje kan neerdalen in een plantsoentje bij een Kerkje. Dit was het laatste stuk van de Lechweg dat we dit jaar willen lopen. Er zijn nog drie etappes te gaan. Dat hopen we volgend jaar te doen.
Het is maandag 6 oktober 2025 en we gaan er een paar daagjes op uit. We rijden richting de Achterhoek waar we een leuke B&B hebben geboekt "de Smale" in Geesteren.
We rijden om ongeveer kwart voor negen weg. Het is bijna twee uur rijden naar Borculo waar we eerst een wandeling willen maken voordat we naar de B&B gaan. Twee uur rijden en dan zitten we nog steeds in onze provincie Gelderland. Het is opmerkelijk hoe groot eigenlijk Gelderland is.
We parkeren de auto bij museumboerderij "De Lebbenbrugge", waar we eerst een bakje koffie drinken in het bezoekerscentrum. Er zitten verscheidene vrijwilligers rond een tafel de plannen voor vandaag door te nemen. Het blijkt dat er een cameraploeg is die vandaag opnames maakt en de vrijwilligers gaan figurant spelen. Ons wordt ook gevraagd of we figurant willen zijn. Dat vindt de filmploeg wel interessant, een stel authentieke wandelaars compleet met rugzak en bergschoenen. Maar we bedanken voor de eer want wie weet hoelang het gaat duren voor de opnamen er goed opstaan. De museumboerderij is te bezoeken en we beloven als we terug zijn van de wandeling met de rondleiding mee te gaan. Hierna gaan we op stap. We komen meteen al langs het Galgenveld, waar de route z'n naam aan te danken heeft. Via het Jan Ribberpad komen we bij een trekpontje.
Daarmee moeten we ons het riviertje de Slinge overtrekken. Op zich is dat natuurlijk een leuke afwisseling in de wandeling. We komen op de Palsenborgweg uit, wat niet meer is als een slingerpad dat langs de Slinge loopt. Bij het bruggetje op de Oude Schooldijk steken we de Slinge weer over. Rondom ons ontvouwt zich het Achterhoekse land wat bestaat uit uitgestrekte weilanden met schitterende oude boerderijen. De koeien staan nog niet op stal en lopen nog lekker in de wei. Oude boerenhoeves kun je hier nog genoeg vinden evenals kleinere boerderijtjes die hier intact zijn gebleven. Voor de doorsnee wandelaar is er genoeg te zien. We passeren een terrein van de Ponyclub de Barchruiters. Even verder ligt het landgoed Beekvliet dat we voor een gedeelte doorkruisen. We hebben er prachtige vergezichten en ook mooie doorkijkjes. Zo passeren we een landje waar in het midden een monumentale boom staat te pronken.
Via het Stelkampsveld komen we weer in de richting van het beginpunt. We komen weer bij het bezoekerscentrum van "de Lebbenbrugge" waar we na eerst een bakje koffie drinken nog een bezoek brengen aan het museum.
De geschiedenis van De Lebbenbrugge begint ver terug in de tijd, als er laat in de Middeleeuwen een boerderijtje gebouwd wordt aan de 'Lebbenkbrugdijk', destijds nog een zanderig karrenspoor. Nu is dat de Lebbenbruggedijk, maar in die tijd was dat eenhessenweg, een belangrijke handelsroute die vanaf de handelssteden in Duitsland via onze Hanzesteden Zutphen en Deventer richting Utrecht en Amsterdam liepen. Grote karren met paarden reden over deze zanderige en vaak modderige weg en vervoerden zo hun handelswaar over deze route.
Hierna gaan we op zoek naar onze B&B. Dat is maar amper 10 minuten rijden. We worden verwelkomd door Jan en even later door zijn dochter Janine. Zij laat ons onze kamer zien.
Het ziet er prima uit. Precies zoals we verwacht hadden. Heel vriendelijke mensen. Hier kunnen we het wel een paar dagen uithouden. 's-Avonds zijn we wezen eten bij Zalencentum Baan. Heerlijk gegeten.
Na een goede nachtrust en een prima ontbijt in de B&B maken we ons klaar om een klompenpad te gaan lopen, het Boereneschpad.
We wandelen vanaf de B&B naar het startpunt van het pad. Via de Geesterse Broekweg komen we bij het Theehuis de Busker. Er is weinig reuring dus zal hij wel dicht zijn en we lopen verder. We lopen nu door het weiland en komen op de Altena's dijk. Een stukje verder passeren we Wijnhoeve Kunneman. Deze beslaat 2 hectaren met zowel witte als blauwe druiven waar wijn van gemaakt wordt. Ze organiseren diverse wijnproeverijen en evenementen. We komen bij de Bolksbeek die we via een bruggetje oversteken. Ook hier weer prachtige boerenhoeves. We zijn inmiddels al een heel eind richting Gelselaar gelopen. Daar komen we om even 12.00 uur aan. Gelselaar is één van de drie kerkdorpen die bij Borculo horen.
Het aantal inwoners ligt rond de 700. Gelselaar staat ook bekend doordat er vroeger veel ganzen gehouden werden. We komen nu op de Goordijk. Hier loopt de grens van Gelderland en Overijssel. En dan naderen we de Schipbeek. Deze steken we even over om de Boomtuin te bezoeken.
De Boomtuin van kunstenaar Jeroen Kooijmans is een sprookjesachtige tuin in de kruin van een ongeveer 250 jaar oude eik. Via een open wenteltrap langs de stam bereik je een plateau waar een tuin is aangelegd vol varens en mossen. Een klein paadje leidt naar een bankje waar je kunt zitten en tussen de bladeren van de boom door van het uitzicht kunt genieten. De boom staat op het land van boer Sipma die vroeger als jongetje zelf veel in deze boom geklommen heeft.
Wij klimmen natuurlijk ook even in de boom en je hebt er inderdaad een prachtig uitzicht over de omgeving. We steken de Schipbeek weer over en komen bij een vijfsprong waar we een bankje zien waar we even op rusten en een appeltje eten. We zijn inmiddels over de helft van de wandeling. Er volgt nu een langerekt stuk dat loopt via de Oude Borculose weg en de Aaftinksdijk tot aan de Koningsbeek. Weer een stukje verder komen we weer bij de Bolksbeek. Dan is het niet zo heel erg ver meer en via een smal paadje zien we de Kerk van Geesteren liggen. Deze rust op de fundamenten uit waarschijnlijk de 10e of 11e eeuw.
Het is een kerk met een zg. Zadeldak. We lopen door Geesteren heen en dan is het nog een kleine kilometer naar de B&B. 's-Avonds zijn we wezen eten bij Grandcafe de Gracht bij Moon in Borculo. Ook hier weer voortreffelijk gegeten.
Vandaag vertrekken we alweer uit de B&B. We hebben genoten van de gastvrijheid en de rust. We rijden eerst naar Borculo waar we wat boodschappen doen en koffie drinken. Dan rijden we door naar Vorden dat een klein half uurtje verderop ligt. We parkeren de auto op parkeerplaats de Bleek en gaan op zoek naar het beginpunt van de Linderoute. Die is snel gevonden. We lopen het bos in en komen al snel bij kasteel Vorden.
Het kasteel stamt waarschijnlijk uit de 12de eeuw, maar was toen heel anders dan nu. De vierkante toren was in ieder geval onderdeel van het middeleeuwse bouwwerk, maar het kasteel, zoals we het nu zien, is voor het grootste deel gebouwd in de 16de eeuw. De winkelhaakvorm kwam toen veel voor. Kenmerkend is een ommuurd voorplein met een ophaalbrug. Het kasteel verloor in de loop der eeuwen echter zijn defensieve functie en werd in de 19de eeuw aangepast door het weghalen van de ophaalbrug en de hoge dikke muren en kreeg het de huidige vorm.
We lopen verder vanaf het kasteel en steken de Vordense Beek over en zien links van ons midden in het weiland de Reuzeneik van Vorden staan. Met een stamomtrek van meer dan 7 meter en een geschatte leeftijd van 240 jaar is dit één van de dikste eiken van Nederland. We komen weer langs open stukken weiland en genieten van de prachtige vergezichten.
In de verte zien we het Kerkje van Kranenburg boven de bomen uitsteken. Via een mooie brede boslaan, de Bekmansdijk, bereiken we het riviertje de Veengoot. We komen via de Kapellebultweg aan in het buurtschap Linde. Hier vinden we ook de achtkantige Beltmolen "Ons Belang" oftewel de Lindesche molen. Hij is gebouwd in 1856. Hier pauzeren we even. Bij de molen is een klein winkeltje waar je je boodschappen zelf af moet rekenen.
De weg gaat verder en we komen op een smal paadje dat langs een weiland kronkelt met een prachtige boerderij die aan het weiland grenst.
We zijn nu op het landgoed Kieftskamps aangeland. Hier bevindt zich ook het huis "de Kieftskamp". Het ligt goed verscholen in het bos want we zien maar een schimp van het huis. Het is ook niet te bezoeken. Via een heel lang bospad komen we weer een bij de Veengoot waar we het bruggetje oversteken. We zijn nu weer bijna terug in Vorden. Om 15.30 uur zijn we weer terug bij de auto.
We hebben 3 dagen gewandeld en in totaal 43,3 kilometer afgelegd. Het weer was, welliswaar bewolkt, maar om te wandelen was het prima. De B&B was geweldig. En de omgeving was ook de moeite waard.
