Cotlandenpad Amerongen

Donderdag 2 maart 2023 Cotlandenpad Amerongen [voor route klik hier]

Vandaag is weer een klompenpad aan de beurt. We rijden na de koffie uit Brakel weg richting Amerongen. Daar begint de wandeling, vlakbij Kasteel Amerongen. We parkeren onze auto op het parkeerterrein aan de Burgwal. Vandaar lopen we eerst richting een aantal Tabaksschuren.

Amerongen stond bekend om haar tabaksteelt. De geschiedenis hiervan is te zien in Tabaksteelt-museum. In het dorp Amerongen vinden we nog enkele huizen die zijn gebouwd in de stijl van Tabaksschuren. 





Al snel naderen we kasteel Amerongen. We lopen om het kasteel heen over de grachtenwal.

Kasteel Amerongen is een prachtig Huys uit de zeventiende eeuw. Het is lange tijd in bezit geweest van adel die invloedrijk waren in Nederland, zoals de familie Van Reede. Het Huys heeft nog steeds zijn oorspronkelijke inventaris uit de negentiende eeuw en is daarom uniek in Nederland. De Duitse Keizer Wilhelm II verbleef 1,5 jaar op Kasteel Amerongen toen hij na de Eerste Wereldoorlog asiel aanvroeg in Nederland. Wilhelm II tekende zijn troonsafstand in 1918 op Kasteel Amerongen en het bureau waaraan dit gebeurde, behoort vandaag de dag nog steeds tot de collectie van het Huys.

We lopen de Rijnsteeg uit en en komen zo via herberg de Rode Leeuw op de Kersweg en komen zo bij een monumentale boerderij genaamd Waaijenstein. Vanaf hier komen we op een mooie laan met bomen. Het pad is inmiddels overgegaan in onverharde ondergrond. We lopen nu op landgoed Zuylestein. Het gebied wordt gekenmerkd door de  de aanwezigheid van zogenaamde zuwes. 

Een zuwe is een scheidingskade tussen verschillende ontginningseenheden en werd ook zijdwinde genoemd. Deze enigszins verhoogde kades hadden een waterkerende werking en deden gelijk dienst als pad. De zuwes moesten aan bepaalde voorwaarden voldoen: ze waren 10 voet breed en lagen ca. 2 voet boven het grondwaterpeil. Nu zijn de kades met opgaande beplanting door de verhoogde ligging in het landschap nog herkenbaar als zuwes. 
Eigenlijk is een zuwe hetzelfde als de, in onze streek, bekende zeiving. Hier en daar zijn die bij ons nog wel te herkennen, zoals langs de van Hiemstraweg.

We komen op een punt waar we moeten kiezen of we de originele route volgen of een kleine omweg maken. Als we de route blijven volgen komen we door een gebied dat tijdens een natte periode bijkans niet te begaan is.

Daar wordt op tijd, op de route, voor gewaarschuwd. We besluiten het er op te wagen en nemen de originele route, het is per slot van rekening al geruime tijd droog. Maar het valt op plekken toch nog tegen en onze voeten zuigen hier en daar vast in de modder. Maar we redden het en komen even later weer op een droger gedeelte. We passeren diverse bruggetjes en komen zo op de Amerongse Wetering. We naderen nu de restanten van het eens zo mooie kasteel Zuylestein. 

Kasteel Zuylestein werd voor het eerst vermeld in 1381 als ’t Huys mit sijnre hofstede, dat gheheten is Sulensteyne. Het kasteel met de uivormige spitsen werd door de geallieerden in maart 1945 gebombardeerd. Van de voormalige ridderhofstad Zuylestein zijn het poortgebouw, de oranjerie, het tuinmanshuis en de muur nog behouden. De Hollands-classicistische tuin, die tegen het einde van de 17de eeuw in opdracht van Willem van Nassau-Zuylestein is aangelegd, is één van de weinige die grotendeels bewaard is gebleven. Het nog steeds aanwezige lanenstelsel op het landgoed dateert ook uit deze tijd, en is uniek in Nederland.

We komen ook nog langs een fraai gereataureerde schaapskooi. 
En dan zijn we alweer bijna terug bij kasteel Amerongen. We komen nu bij de voorkant uit. Daar is een taveerne waar we lekker koffie kunnen drinken. Het zonnetje schijnt zo lekker dat we op het terras kunnen plaatsnemen. Lekker hoor. Ik moet meteen weer denken aan slot Loevestein, waar dit allemaal niet mogelijk is omdat je eerst entree moet betalen. Maar daar heb ik het in mijn vorige blog al over gehad. Als je dat nog een keer terug wilt lezen klik dan hier.

Dan is het nog een stukje door het dorp en vlak voor we bij de parkeerplaats zijn waar onze auto staat is nog een mooi uitkijkpunt waar je over het gebied heen kijkt. 

En zo zijn we na 12,5 km weer terug bij de auto. Het was een prachtig klompenpad en prima bewegwijzerd.

Dorenweertsepad

Dorenweertsepad donderdag 5 januari 2023 [voor route klik hier]

Dit Klompenpad begint bij het prachtige kasteel Doorweth bij Doorwerth. We kunnen onze auto vlak bij het kasteel parkeren. Daar trekken we onze bergschoenen aan en lopen het terrein op van het kasteel. In de taveerne kunnen we terecht om van het toilet gebruik te maken. Daar komen we aan het eind van de wandeling weer terug maar ik wil nu al even gebruik maken om het een en ander uit te leggen hoe het er daar aan toe gaat. Je kunt daar gewoon de taveerne in en daar gaan zitten om iets te gebruiken. In ons geval werd het twee koffie met een heerlijk stuk bosbessentaart. Dus je hoef er niet eerst intree te betalen om vervolgens in de taveerne plaats te kunnen nemen. 

Ik schrijf dit omdat ik heel erg verbolgen ben van hoe het bij slot Loevestein geregeld is. Wij wonen op een steenworp afstand van Loevestein en het wil nogal eens het geval dat we in de buurt van het slot een wandeling maken of dat we er naar toe fietsen. Hoe lekker is het dan om nog even in de taveerne plaats te nemen of op het terras om er iets lekkers te nuttigen. Dat kan wel, maar... dan moet je eerst intree betalen, € 14.50 per persoon, en dan mag je plaats nemen in de taveerne. Dus dan ben je € 29,00 verder en dan heb je nog niets op. Nou dan is mijn zin in koffie allang over. Wat eem bekrompen gedoe zeg. En dat speelt zich af vlak bij ons, waar we vroeger ook gewoon zonder problemen naar toe konden. Maar nu zitten daar een stelletje figuren met eurotekens in d'r ogen en die zulk soort dingen verzinnen. Belachelijk.  

Zo dat ben ik kwijt......!

En dan nu het Dorenwertsepad.Het begint dus bij het kasteel Doorwerth. Via het terrein van het kasteel lopen we zo de bossen in. Al snel passeren we een ijskelder.

IJskelder

Een ijskelder is een veelal vrijstaande en ingegraven kelder, waarin men in de winter stukken ijs op slaat en afdekt met hooi ter extra isolatie.
Het is rustig winterweer en er groeien nog steeds diverse paddestoelen. Ik fotografeer een paar bijzondere exemplaren. Als we weer een stuk verder zijn komen we langs de uitkijktoren de Boersberg. die we beklimmen. Boven hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving. Na hier een poosje te hebben vertoeft gaan we weer verder en komen bij een volgend uitkijkpunt, Rolandeck en ligt op een ijstijdstuwwal. De heuvels die we zien zijn niet van natuurlijke oorsprong, maar in de prehistorie door mensen opgericht. Vaak werd een grafheuvel echter voor meer dan één begraving gebruikt. Na iedere bijzetting werd zo'n heuvel gewoon wat groter gemaakt. Ook werden er naderhand urnen met crematieresten in begraven. Grafheuvels dateren uit de laatste 3000 jaar voor Chr.
Niet ver daarna bereiken we de restanten van een oude theekoepel. Op de overblijfselen hiervan gaan we zitten om onze boterhammen te eten. We gaan weer op pad en lopen nog steeds door de bossen. We bereiken het landgoed Duno. Dit is een landschappark dat in 1800 is ontstaan. We lopen  nu in de richting van Heveadorp. We passeren ook nog de Duno-brug. Deze brug heeft verder geen enkele functie en is er alleen maar om het landschap op te sieren. We noemen dat een follie. Dan lopen we Heveadorp binnen. Daar is wel het een en ander over te vertellen:

Heveadorp

In 1888 vestigden zich op landgoed de Duno een melkerij met stamboekvee en modelboerderij Huis ter Aa. In 1914 werd dit particuliere bezit deels verkocht aan een Groningse firma. Deze fabriek kon in Groningen niet meer uitbreiden en verhuisde daarom richting Doorwerth; het vakbekwame personeel meenemend. In 1916 werd zo de N.V. Nederlandse Rubberfabrieken Hevea opgericht. Het Huis ter Aa werd kantoor (dat het nu nog is) en de stallen werden ingericht voor de fabricage van rijwielbanden. De fabriek had in die tijd 258 werknemers in dienst en breidde verder uit. Zo ontstond een zogenoemde boven- en benedenfabriek. De ligging aan de Rijn was gunstig vanwege de aanvoer van kolen en grondstoffen.

Voor de werknemers liet het bedrijf een dorpje bouwen: Heveadorp. Zo bond men de arbeiders aan de fabriek. Het dorp telde eind jaren dertig 154 woningen. De productie breidde zich uit naar schoenen, hakken, rubber laarzen en allerlei industriële en huishoudelijke artikelen. Na een bloeiperiode werkten er eind 1939 1500 mensen. Dat aantal halveerde in de oorlog. Veel van de fabriek werd verwoest, evenals zestig woningen. Ondanks de vele bezwaren tegen de wederopbouw, werd de fabriek toch herbouwd. De werkgelegenheid kreeg voorrang boven de landschappelijke waarde. Verplaatsen zou miljoenen gekost hebben. 
In 1977 bereikten Vredestein en de vakorganisaties overeenstemming over de herstructurering van het bedrijf. Dit plan omvatte onder andere de bouw van een nieuwe fabriek in Renkum en de afstoting van de activiteiten in Heveadorp. Bijna heel het dorp was toen bedrijfsbezit. Vanwege de slechte woningmarkt werd het inmiddels verpauperde Heveadorp in 1983 verkocht. Een deel kwam in bezit van de gemeente. Het fabrieksplateau werd afgegraven en het gebied hersteld. Er kwamen verschillende typen woningen, zowel woningwetwoningen, premiewoningen als vrije sectorwoningen. Nu telt Heveadorp ruim 850 inwoners

Als we Heveadorp uit zijn komen we over de Westerbouwing waarvan we mooi zicht hebben over de Nederrijn. We komen over een weg die we ook tijdens de Airborn tocht hebben gelopen We lopen nu in de richting van de Nederrijn en lopen nog een heel eind door de uiterwaarden van deze rivier.

Dus dit is een heel ander landschap dan waar we tot nopg toe in gelopen hebben. Dat maakt deze wandeling dan ook zo bijzonder. Links van ons ien we de sluizen van Driel. We zien in de verte kasteel Doorwerth al opdoemen maar het zeker nog drie kwartier voor we daar zijn. Het tempo wordt mede bepaalt door de vele omheiningen die we over moeten. Maar ze hebben hier prima voorzieningen getroffen om deze op een vrij gemakkelijke manier over te komen. 

Zo lopen we om 14.15 uur weer het terrein van kasteel Doorweth op. Geheel gratis. En niemand die zegt: "je moet eerst € 14,50 betalen om er in te kunnen". We kunnen gewoon in de taveerne plaatsnemen om koffie te drinken. Niets aan de hand. Zo kan het dus ook. Maar op Loevestein moeten ze weer zo hoognodig intree heffen om úberhaupt een kopje koffie te drinken.

Bah...bah en nog eens bah!!!

PS. We hebben vandaag (28-1-2023) een rondje gelopen bij Loevestein. Ik ben voor de zekerheid nog even gaan kijken of het nog steeds klopt van wat ik hierboven over Loevestein heb geschreven. En warempel wat ik heb geschreven klopt niet meer. De intree is met een euro verhoogd. De rest van mijn verhaal klopt helaas nog wel.

 

Koek en Zopie tocht Giessenburg

Koek en Zopie tocht Giessenburg zaterdag 21 januari 2023 [voor route klik hier]

Na de koffie vertrekken we richting Giessenburg om daar deel te nemen aan de Koek en Zopie tocht. We hebben ingeschreven voor een afstand van 10 kilometer. Dat is ver genoeg voor een zaterdag. We vertrekken rond de klok van 11.00 uur bij de kantine van vv. Peursum. Het weer is winters. Een beetje nevelig. Er ligt nog sneeuw die de dag van te voren is gevallen. Veelal is deze sneeuw aangevroren zodat we vooral het eerste stuk uit moeten kijken om niet uit te glijden. Als we eenmaal op de Doetseweg zijn gaat het een stuk beter. Giessenburg ligt in de Alblasserwaard en dat is een prachtig gebied met veel water. Ik kom er heel vaak met de taxi. Ook heb ik hier een paar keer deelgenomen aan de Molentocht op de schaats. En nu dus te voet. We lopen de Doetseweg uit, met aan onze linkerhand de Giessen.

We komen door de "Graanbuurt". Hier kun je landelijk winkelen en genieten bij eigentijdse winkels met een buitengewoon assortiment in een bijzondere omgeving. We steken de provinciale weg over en lopen in de richting van Pinkeveer, een buurtschapje dat een eindje verder op ligt. We komen over de Muisbroekseweg en zien de Scheiwijkse molen al staan in de verte. De nevel maakt het een mystieke beleving van. Heel apart. We komen langs de molen en stoppen hier even om foto's te maken.

Daarna lopen we over de Voordijk in de richting van Schelluinen. Na zo'n 2 kilometer slaan we rechtsaf. Als we daarna weer naar links gaan langs de provinciale weg zien we in de verte al de rustpost. Als we daar aankomen hebben we er 7,6 kilometer op zitten dus het schiet al op. We rusten even uit onder het genot van chocolademelk en koek. Het laatste stuk gaat eerst over het industrieterrein van Schelluinen en daarna lopen we over de Kerkweg, waar het weer een stuk landelijker is. Dan is het nog een kwartiertje lopen naar het eindpunt. Als we daar aankomen hebben we 10,78 km gelopen. Het was een mooie tocht en goed georganiseerd. 

2 dagen wandelen op de Veluwe

25 en 26 oktober 2022

We schrijven dinsdag 25 oktober 2022. De temperaturen lopen de komende dagen op naar zomerse waarden. We hebben een overnachting geboekt in Elspeet dus we zijn er helemaal klaar voor om er twee dagen tussenuit te trekken. We rijden bijtijds weg uit Brakel richting Landgoed Staverden bij Ermelo. Daar begint onze eerste wandeling.

Dag 1: Speuldepad [voor route klik hier]
We zijn rond de klok van 10 uur op de parkeerplaats van het Landgoed Staverden. Daar drinken we eerst een bakje koffie, die we meegebracht hebben. En dan gaan we om 10.15 uur op pad. Het Speuldepad is een klompenpad van ongeveer 16 kilometer. Irma heeft de Klompenpaden-app geïnstalleerd en het blijkt al gauw dat dat prima werkt. Als er iets bijzonders op ons pad komt gaat er een pingeltje en kunnen we interessante informatie te weten komen.
Het eerste stuk lopen we over het landgoed dat bij het kasteel Staverden hoort. Er is een prachtig park aangelegd met monumentale bomen. We passeren meteen al een ijskelder,

IJskelder

waar ik gauw even een foto van maak. Als we het landgoed net af zijn komen we bij het bezoekerscentrum van Staverden. Daarna lopen we de uitgestrekte bossen in van het Gelders Landschap. We zien ontzettend veel paddenstoelen onderweg, het is er de tijd van het jaar dan ook voor. Zo komen we al snel bij restaurant "De Zwarte Boer", en zitten we op het noordelijkste deel van de route. We laten het restaurant voor wat het is want A. het is nog te vroeg om te lunchen en B. we hebben zelf broodjes meegenomen. Over paddenstoelen gesproken, we spotten een mooie Vliegenzwam, rood met witte stippen. Wat verderop komen we over een stuk van de Ermelose Heide. Precies op tijd om de gedeeltelijke zonsverduistering te zien. Doordat er lichte bewolking af en toe voor de zon schuift is deze goed te zien met het blote oog. Ik probeer de verduistering ook nog met m'n camera op de telefoon vast te leggen maar dat was te veel van het goede, daar is toch andere apparatuur voor nodig.

Amen

We zitten zo langzamerhand rond de klok van één uur, dus tijd voor de lunch. We nemen plaats op een bankje waar we precies op tijd langs komen. Ons oog valt op de bijzondere tekst op het bankje.

We gaan weer verder en lopen weer het bos in. Een prachtig schouwspel ontplooit zich voor ons. We zien de dansende bomen waar deze bossen bekend om zijn. Het lijkt echt of de bomen aan het dansen zijn, heel apart. Ook hier weer prachtige paddenstoelen. Vervolgens komen we over de Garderense heide. We komen over een pad dat kaarsrecht over de heide loopt. En zo bereiken we de Uddelermeerweg. Dan is het niet ver meer tot we bij het landgoed Staverden zijn. We passeren de Staverdense beek en dan nadat we over een bruggetje zijn gekomen lopen we het landgoed weer op en even later zijn we weer terug op de parkeerplaats.

Ik schat in dat we voor 95% over onverharde wegen hebben gelopen, dus asfalt kwam er nagenoeg niet aan te pas. Een prachtige wandeling.

We rijden met de auto richting Elspeet en arriveren na een kwartiertje bij Herberg "de Zwaan" waar we  inchecken voor de nacht. We eten 's avonds bij restaurant "het Edelhert". We verbazen ons; dinsdagavond en het restaurant zit bomvol. Van crisis is hier geen sprake, zou je zeggen.

Herberg "de Zwaan"

Dag 2: Hartensepad [voor route klik hier]

Dag 2 begint na een goede nachtrust en met een stevig ontbijt in herberg de "de Zwaan". Na te hebben uitgecheckt rijden we in de richting van Renkum waar we even over half elf arriveren. We parkeren bij restaurant  "Campman" aan de Hartenseweg. Daar begint de wandeling maar eerst drinken we nog een bakje koffie bij het restaurant. Daarna gaan we op pad. Het Hartensepad is ook een klompenpad. We zijn nog maar amper op pad of we missen al een bordje van het klompenpad. Gelukkig heeft Irma de app aanstaan zodat we er al vrij snel achter komen dat we verkeerd gaan dus even een stukje terug om op de goede weg te komen. We komen langs een restant van een stukje industrie van vroeger. We zien nog overblijfselen van een papierfabriek die hier tot 2014 heeft gestaan. Maar deze is deze is gesloopt om een natuurlijke verbinding te krijgen tussen de Veluwe en de Neder-Rijn. 

We lopen een lang pad uit over stelconplaten en aan het eind gaan we linksaf en komen langs de "Ommuurde tuin". Deze tuin was eens de moestuin van koning Willem III. Het heeft wat weg van de Oude Moestuin bij ons in Brakel. Als we weer verder gaan komen we over het landgoed Oranje Nassau's oord. Prachtige bospaden liggen er voor ons. We passeren er een honk van de scouting en komen tenslotte uit in de uiterwaarde van de Neder-Rijn. We lopen een stuk door dit gebied wat herkenbaar is want dit hebben we in Brakel ook genoeg. Zo komen we nog door een wijk van Renkum en komen bij een smal pad dat langs de rand van Renkum loopt en in de richting van de bosrand. Het weer is zodanig dat ik het jasje al uitgedaan heb en vervolgens rits ik de pijpen van m'n broek. Links van ons zien we weer de "Ommuurde tuin" in de verte liggen. We komen weer in de bossen en aan de

linkerhand ligt het het Renkums Beekdal, een opvallend stukje natuur waar ook een vlonderpad doorheen loopt.

Dit dal is ontstaan in de voorlaatste ijstijd, het Saalien. Het gebied maakt deel uit van het in de zeventiende eeuw gestichte 178 hectare grote landgoed de Keijenberg dat ook wel 'De Beken' genoemd werd. Tot 1983 waren de beekdalgronden in gebruik voor landbouw en veeteelt. Wegens het van de Veluwe afkomstige water in de erdoorheen stromende beken was het dal van de 17e tot en met de 20e eeuw ook van industrieel belang.

We laten het vlonderpad links liggen, vervolgen ons pad en we komen over een open stuk dat we oversteken. Zo bereiken we bij het bezoekerscentrum  Renkum Beekdal, waar we even pauzeren. Maar al snel gaat het weer verder want we zitten hier pas op de helft van de wandeling. We lopen steeds verder de bossen in in noordelijke richting. We komen bij de Bosbeekweg, dat is het noordelijkste punt van de route en draaien daar twee keer naar links en lopen nu in tegengestelde richting aan de andere kant van het beekdal. We blijven dit pad volgen en komen over smalle paadjes en bruggetjes. Het is echt een prachtige omgeving. Ook hier zien we weer de prachtigste paddenstoelen. Zo komen we uiteindelijk weer bij het vlonderpad en zijn dan bijna aan het einde van de wandeling. Hier komen we ook de Bosvijver tegen. Daar hoort een mooi verhaal bij.

De Bosvijver of Kolk

De Bosvijver of Kolk is rond 1850 als herenzwembad van huize De Keijenberg gegraven. Aan de zuidkant van het bruggetje stond een kleedhokje en hier was een duikplank. Als Koning Willem III in zijn residentie Oranje Nassau’s Oord verbleef, kwam hij hier soms zwemmen. De vijver is in het midden zo’n vijf meter diep. Op de bodem van de vijver is blauwe zeeklei aangebracht, waardoor er geen water vanuit de vijver wegzijgt. De vijver wordt gevoed door de Oliemolenbeek. Nu is het een hondenzwembad en een mooie natuurlijke vijver, waarin veel kinderen kikkervisjes vangen.

Zoals gezegd zijn we bijna weer bij onze auto. We lopen nog over een smal paadje dat naar de weg leidt waar we geparkeerd staan. Zo zijn we, het is bijna vier uur, weer terug bij het startpunt. Hadden we gister 5% asfalt, vandaag misschien iets meer. Laten we zeggen 10 %. Ook deze wandeling was de moeite waard. Met een voldaan gevoel keren we richting Brakel.